dagboek – WLB Eindhoven 2016

Ik schrijf u omdat ik u graag mijn verbijsterende ervaring over de gang van zaken bij het WerkLeerBedrijf (WLB) wil vertellen zodat iedereen weet hoe het daar aan toe gaat. Ondanks alle eerdere signalen of klachten, worden bijstandsgerechtigden in sommige trajecten nog steeds respectloos en agressief behandeld en is het WLB werkklimaat nog steeds repressief, onveilig, stressverhogend en absoluut demotiverend. De deelnemers raken hun eigenwaarde en zelfvertrouwen kwijt en zijn bang voor sancties. Zo was één van de deelnemers ziek, maar ging toch omdat ze bang was voor sancties. Een andere maakte foto’s van het obstakel op de weg om maar met bewijs te kunnen komen waarom ze te laat is.

Om bij het begin te starten. Ik ben academisch opgeleid en na tientallen jaren werkzaam te zijn geweest, raakte ik in 2013 werkloos. Ik dacht weer snel aan ‘t werk te kunnen. Na WW, leefde ik een tijd op mijn spaargeld omdat ik geen beroep wilde doen op de bijstand. Uiteindelijk na meer dan 200 sollicitaties en zonder inkomen moest ik toch bijstand aanvragen. Dit was eind juli 2016. Daarop kreeg ik de generalist van Wijeindhoven op bezoek, die veel praatte hoe fijn het toch was om werk te hebben. Ja lekker he..

Hij vertelde dat hij niet eens een opleiding had om als generalist aan het werk te kunnen. In ieder geval meldde hij mij aan voor een traject bij het Werk Leer Bedrijf. Vanaf begin september 2016 heb ik daar het traject van 12 weken gevolgd, 22 uur per week. De werkzaamheden bestonden uit het 16 uur timmeren en schroeven voor een commercieel bedrijf. Dit is zogenaamd om werknemersvaardigheden te leren. Het is een lachertje. Ik vraag me af hoeveel de gemeente en het WLB hieraan verdienen. Het bedrijf krijgt zijn producten en wij krijgen immers geen loon. En het WLB krijgt het hele jaar door arbeidskrachten voor nul euro. Tel uit je winst.

Maar dit was nog niet het ergste. Zes uur per week kregen we ook een training. Deze werd gegeven door een casemanager in dienst van de gemeente Eindhoven. Alle andere medewerkers van het WLB behandelden mij wél fatsoenlijk maar deze casemanager niet. Vanaf dag 1 werd ik, samen met andere groepsleden, onbeschoft, respectloos, agressief en intimiderend behandeld. De inhoud van de training door deze casemanager bestond eruit dat hij monologen van meer dan een uur hield over zichzelf, agressieve discussies voerde met individuele deelnemers of new-age verhalen stond te vertellen.

Hij vertelde ook dat hij niet eens een opleiding had om dit werk te doen, maar als voormalig cliënt bij het WLB, via WLB in dienst was genomen. Nadat ik hem zonder succes had aangesproken op zijn gedrag, nam hij mij de volgende dag apart in een kamer. In een monoloog van ruim 30 minuten bekritiseerde hij mijn houding. Later zei hij mij dat “er wel iets mis met mij zou zijn” omdat ik nog geen werk had gevonden.

Ik ben de incidenten bij gaan houden. Na het zoveelste incident heb ik een gesprek aangevraagd met de leidinggevende van het WLB. Mijn geschreven lijst van concrete voorbeelden uit de training van het respectloze en onprofessionele gedrag van deze casemanager heb ik hem, op zijn verzoek, overhandigd. Een week later heeft hij mij verzocht om een drie-gesprek. Ik heb aangegeven dat ik dat niet graag aanging, gezien mijn ervaringen met het gedrag van de casemanager. Toch ben ik dit drie-gesprek aangegaan omdat de leidinggevende mij een veilig klimaat en een constructieve insteek van het gesprek had beloofd. Ik had beter moeten weten. Toen ik vertelde over het gesprek van de casemanager met mij, ontkende hij keihard dat dit gesprek ooit had plaatsgevonden. Precies het welles-nietes spelletje dat ik op basis van mijn ervaringen met deze casemanager verwachtte.

Ik stelde de leidinggevende nogmaals voor, navraag te doen bij andere cliënten of medewerkers die tijdens de training ook aanwezig waren. Hierop reageerde hij niet. In plaats daarvan zei hij dat mijn traject wordt afgesloten en dat was het einde van het gesprek. Hij vermeldde ook nog dat er geen opleiding zou bestaan voor het vak casemanager, omdat ik de houding, het gedrag en de inhoud van de training van de casemanager zwaar onprofessioneel vond.

Uiteraard heb ik het gemeentelijke enquête-formulier van het WLB ingevuld. Op 1 na zijn geen van de onderwerpen zoals die staan in deze enquête behandeld in mijn traject. De training was totaal in tegenstelling tot vraaggericht werken, maatwerk, activering.

Tot slot maak ik mij ernstig zorgen over het feit dat ik als inwoner en buurtvrijwilliger van Eindhoven door medewerkers van de gemeente behandeld wordt conform de richtlijnen uit het Programma Inwoners- en Overheidsparticipatie, maar dat ik (en mijn groepsgenoten uit de WLB-training) als uitkeringsgerechtigde respectloos, intimiderend en met vooroordelen word behandeld. Ik hoop van harte dat mijn signaal aan u leidt tot positieve verandering; ik wil heel graag dat inwoners van Eindhoven nooit meer op bovenstaande manier worden behandeld door het WLB. Als inwoner van Eindhoven schaam ik mij hier diep over.

dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2015

Het Werkleerbedrijf Eindhoven (WLB) is een instelling, zoals de krant reeds heeft vermeld, te fout voor woorden. HBO-ers tussen criminelen en behandeld worden alsof wij helemaal niets maar dan ook niets betekenden voor onze maatschappij. Casemanagers die niet eens wisten hoe ze hun taak cq dag moesten volbrengen met hun cliënten, en, in mijn geval, wij uiteindelijk maar zelf het heft in handen hebben genomen en de lessen hebben overgenomen, oh oh wat waren wij slim en goed, vooral met jullie kwaliteiten, solliciteren bij het WLB !!! Vacatures die absoluut niet geschikt waren en een team van ongeïnteresseerde dames waarbij wij ons wekelijks moesten melden!

Een initiatief van de gemeente Eindhoven en ook betaald door de gemeente Eindhoven. Casemanagers uit Roermond of Rotterdam die amper de namen wisten van de bedrijven cq locaties waar wij onze straffen moesten gaan uitvoeren want zo voelde het ‘straffen’!!!! Te fout voor woorden. 3 maanden lang schroefjes in plaatjes gedraaid, 3 maanden lang zijn wij vernederd zogenaamd opgepept  om weer teruggezet te worden in de werkende wereld, leren solliciteren etc etc.. Functies aangeboden gekregen die nergens op sloegen noch bij onze profielen pasten!!! En dan na 3 maanden geplaatst worden bij Het Goed of de Rooij of Groenvoorziening met een HBO Opleiding. Hoe vernederend is dat. Mensen die op hun knieën stekjes moesten gaan knippen of planten, mensen die inpakwerkzaamheden moesten doen en daar gestoord van werden!!
Hoe demotiverend is dat. Schandalig is het hele verhaal.

Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik mijn huis maar moest opeten waar ik 15 jaar hard voor gewerkt heb en nu zit ik met een krediethypotheek en als die op is kan ik in een kartonnen doos gaan leven is dat waar Eindhoven op uit is. Er zaten mede ‘ lotgenoten’, zo noem ik ze maar, maar het waren gewoon loosers, met hun benen  op de tafel bij het WLB en voerden geen fluit uit, zij kregen gewoon hun uitkering of beunden flink bij, wat een verschil maar geen haan die daarnaar kraaide. Bewaking die mij in de gaten hield als mijn telefoon afging, weet je hoe walgelijk dat voelt, je voelt je een crimineel. Bah bah. Het heeft voor mij een zware impact gehad op een stukje in mijn leven en vooral de manier waarop er met mensen werd en wordt omgegaan. De casemanagers denken dat zij een soort God zijn maar zij stellen niets maar dan ook niets voor!! En dan heb ik het nog niet gehad over de casemanagers bij Werkplein Mercado. Je hele hebben en houwen moest op tafel komen, tot op het dubbeltje werd
alles uitgezocht en als er iets niet klopte…..helaas geen uitkering. Ik ben zelfs in de gaten gehouden en werd gevolgd, na een anonieme tip bij Werkplein Mercado, of ik niet ergens zwart bijwerkte en ben op het matje geroepen.

Ik voel me zo langzamerhand zo vernedert door mensen die maandelijks een dik salaris verdienen bij de Gemeente Eindhoven en verder niets voor mij betekenen noch doen. Via het UWV krijg ik vacatures gemaild, die ik zelf allang gevonden heb en op heb gesolliciteerd, dat is alles wat er gedaan wordt. Al met al, een in en in trieste bedoening, ik heb er geen andere woorden voor.dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2015

Enkele maanden geleden heeft ondergetekende, na 5 jaar zelfstandig ondernemen, noodgedwongen zijn zelfstandigheid moeten beëindigen. De crisis duurde voor hem helaas te lang. Als gevolg daarvan belandde hij direct in de bijstand. Hij bleek ineens vogelvrij te zijn verklaard. Want 2 weken later bleek hij in de handen te zijn gevallen van het regime van het Werkleerbedrijf Eindhoven. Zijn uitkering was toen nog in behandeling.

Tot enkele maanden geleden werkte hij 28 jaar lang moeiteloos 40-60 uur per week. Als werknemer en de laatste 5 jaar als zelfstandige. Hij achtte zichzelf 28 jaar lang nooit ziek genoeg om niet te werken. Juist omdat hij juist enorm graag werkt en daar heel veel inspiratie, voldoening en energie voor terugkrijgt.

Maar ook hij als ex-zelfstandige, heeft de afgelopen maanden de onmenselijke en middeleeuwse vernederingen van ongeschoolde arbeid onder dwang, intimidatie, indoctrinatie, financiële bedreiging, algehele schoffering, en de totale minachting des persoons door het WLB-regime te Eindhoven, persoonlijk moeten ondergaan. Hij heeft er zich met moeite beheersend dooreen gesleept om zo te mogen, en te kunnen leven.

Niet iedereen ervaart dit WLB-regime hetzelfde. Maar het merendeel van al deze vogelvrij en rechteloos verklaarde burgers, ondergaat dit effectief als zeer zwaar bestraffend en extreem vernederend. Het onder dwang uitvoeren van volkomen ongeschoolde arbeid in een ruimte met extra intimiderende bewakers, maken duidelijk dat het hierbij niet gaat om ondersteuning zoals beweert wordt, maar om een onverhulde keiharde bestraffing. Een bestraffing die nauwelijks afwijkt van de ‘arbeidscomponent’ voor al dan niet criminele gedetineerden in een penitentiaire inrichting.

Het een aantal uren per week in groep, de ‘leer-component’ bespreken van o.a.; Hoe zo snel mogelijk weer een betaalde baan te vinden, is in exemplarische gevallen wellicht behulpzaam. Door hen zullen elementen hiervan als enigszins nuttig ervaren worden. Het merendeel echter, ervaart ook dit als schofferend, belerend, bestraffend, bedreigend, zwaar onderschattend en totaal minachtend.

De zogenaamd positieve resultaten van de hoge uitstroom naar betaald werk worden door het WLB en gemeente Eindhoven met trots gemeld. Hierbij wordt gemakshalve vergeten dat velen deze schoffering zo snel mogelijk zelf willen beëindigen. Zij vluchten daarom maar in een dan willekeurige baan. Vaak blijken die slechts voor slechts maximaal 4 maanden een uitweg te bieden. Al dan niet met behoud van de uitkering tijdens een reguliere proeftijd. Werkgevers blijken in de rij te staan om al deze kwetsbare, zwaar getraumatiseerde en ‘gewillige slachtoffers’ te misbruiken. Het zijn immers nagenoeg gratis arbeidskrachten. Maar die bedrijven accentueren uiteraard hun ‘sociale betrokkenheid’.

De maatschappij verwacht/eist een tegenprestatie van burgers met een (Bijstands-)uitkering. Met 650.000 werkloze werkzoekenden en slechts 120.000 vacatures (CJIB Feb. 2015), is het vinden en aangenomen worden voor een baan geen vanzelfsprekendheid meer.

Anno 2015 wordt het gestaag oplopende aantal Bijstandsgerechtigden bestraft met 3 maanden lang onmenselijke en middeleeuwse vernederingen van ongeschoolde arbeid onder dwang, intimidatie, indoctrinatie, financiële bedreiging, algehele schoffering en totale minachting des persoons door onder meer het WLB-regime van de gemeente Eindhoven.

1) 99,9% Van de Nederlandse burgers is werkwillig, werkt graag en krijgt daaruit voldoening.
2) 99.9% Van de Nederlandse burgers is geschoold en prima in staat om zelfstandig betaald werk te vinden. Er dienen daarentegen wel voldoende banen te worden aangeboden. Er dient ook een substantiële kans op een baan te zijn. Die kans is met inmiddels 650.000 werkloze werkzoekenden, een nog steeds zeer zwakke economie en een almaar sneller teruglopend aantal arbeidsplaatsen, almaar kleiner aan het worden.

De consequentie van dit beleid is dat alle Bijstandsgerechtigden steeds onmenselijker bestraft worden. Bestraft met financiële en daardoor directe persoonlijke bedreigingen, minachting, intimidatie, indoctrinatie en totale vernedering. De absurditeit van ‘verplicht vrijwilligerswerk’ wordt inmiddels al normaal gevonden en binnenkort zal zelfs het massaal deporteren van mensen ook weer actueel gaan worden.

Hij hoopt dat de huidige en de toekomstige bijstandsgerechtigden een menswaardig ‘Recht op Leven’ gegund zal worden.dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2015

Het hele trieste van het WLB en de werkbedrijven is dat het duurzaam werk totaal aan het vernietigen is middels werkverdringing en broodroof. Het is gewoon via een slinkse sluiproute het afschaffen van minimumloon en CAO lonen.

Het wemelt nu in Eindhoven van de WSD busjes, dit zijn bijna allemaal dwangarbeiders die met behoud van uitkering hier voor de gemeente Eindhoven staan te werken. Ik weet ook haast zeker dat werkloze Eindhovenaren hetzelfde soort werk in andere gemeenten aan het doen zijn. Als vee worden de werklozen is overvolle busjes getransporteerd naar de dwangarbeidsplaatsen.

De werkbedrijven gaan hier voor de grootste problemen zorgen, het is een moderne vorm van mensenhandel geworden waar heel veel geld in omgaat.

Ik heb ruim een maand geleden een dwangarbeider van de WSD gesproken die papier en zwerfvuil stond op te ruimen van de weg van Nuenen naar Eindhoven toe. Het was met behoud van uitkering en hij voelde zich een taakstraffer. Ik zei het is nog erger dan een taakstraf, een taakstraffer weet wanneer de straf er op zit maar voor hem is de taakstraf voor onbepaalde tijd.

Ook zijn er nu ontelbare louche re-integratiebedrijven die hier grof geld op verdienen, met de zogenaamde bemiddeling naar duurzaam werk. Iedereen kan hier in Eindhoven een re-integratie bedrijf beginnen, kwestie van voor een paar tientjes inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Het zijn allemaal gelukszoekers en cowboys.

Op werklplein Mercado wordt niet meer verwezen, en mensen geholpen naar duurzaam werk maar het is allemaal dwangarbeid met behoud van uitkering. Ook moeten mensen onder dreiging van sancties onvrijwillig vrijwilligerswerk gaan verrichten.dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2015

Begin februari ben ik begonnen aan het werkleer traject van de gemeente Eindhoven in het kader van de nieuwe participatiewet 2015. We worden gedwongen arbeid te verrichten zoals stickers plakken schroefjes sorteren en ander dom werk.  Na enige weken werd ik zo gespannen van de dwangarbeid en regels die daarbij komen kijken.  Ik leer er niets en ook ga ik er niet op vooruit en toekomst perspectief is ver te zoeken dus. Ze zeggen dat het voor mijn structuur is en dat we arbeids vaardigheden opdoen..  Wat compleet niet klopt.

Structuur heb ik al omdat ik part time werk 3 dagen per week om 8 uur beginnen. Nadat ik een tegenwoord gaf werd ik apart geroepen en kreeg ik te horen van 2 specialisten van de gemeente dat er een maatregel wordt getroffen en ik dus wordt gekort op mijn uitkering. Wel mag ik vrijwilligers werk doen, maar als ik bv een tuintje gedaan had en de huiskamer ziet er niet uit bood ik aan om deze mensen te helpen waarna ik hun huiskamer geschilderd heb en een nieuwe vloer heb gelegd voor deze mensen.
Direct kreeg ik telefoon van de vrijwillige hulpdienst Eindhoven dat wat ik gedaan had zeker niet mocht. Een huiskamer schilderen.  Enige tijd later werd ik boodschappen maatje voor een bijna blinde man.
Ook via de vrijwillige hulpdienst Eindhoven maar ik kwam te weten dat de
vrijwillige hulpdienst voor die diensten betaald krijgen vanuit het wmo.
Nadat ik daar achter kwam heb ik mijn lidmaatschap opgezegd.
Ook moest ik extern werken op de bokt werkplek van ergon. 8 uur op mijn knieën planten sorteren. Toen ik een dikke knie kreeg ging ik op een emmer zitten on de pijn te verlichten, dit was niet de bedoeling omdat het teveel tijd kost. Dus ben ik opgestapt en niet meer terug gekomen.

Ik ben hierdoor overspannen geworden enkele dagen nadat ik me ziek had gemeld werd ik gebeld vanuit de gemeente Eindhoven dat onze training stop was gezet omdat er geen werk zou zijn.dwangarbeidersverzet
 

dagboek – WLB Eindhoven 2014

Uit de ervaringen en de strijd van dwangarbeider Condor (1) bleek een tijd geleden al dat de praktijk van het Eindhovense bijstandsbeleid enorm repressief is. Het verhaal van Tom/Evelien (schuilnaam), een andere bijstandsgerechtigde, bevestigt dat nog eens. Hij/zij is een van de velen met forse kritiek (2) op het Werkleerbedrijf Eindhoven, dat baanlozen voortdurend controleert, disciplineert en kleineert.

In Eindhoven zit tussen het aanvragen van een bijstandsuitkering en het daadwerkelijk ontvangen van het uitkeringsgeld zeker twee maanden. Pas na twee maanden wist ik zeker dat mij een bijstandsuitkering was toegekend. Toen was ik al meer dan een maand onbetaald aan het werk bij het Werkleerbedrijf, met alle bijbehorende verplichtingen. Na twee weken werken had ik al een waarschuwing van de casemanagers gekregen dat ik me bij het zoeken naar vacatures niet te veel moest richten op de it-sector. Anders zou ik gestraft worden met een maatregel, dat wil zeggen: met een korting op mijn uitkering die op dat moment nog niet eens naar mijn bankrekening was overgemaakt. Na vier maanden had nog geen enkele persoon wat uitgebreider met me gesproken over mijn wensen en mogelijkheden met betrekking tot de arbeidsmarkt. Het woord “mogelijkheden” is in bijna alle correspondentie van het Werkleerbedrijf en de Sociale Dienst te vinden. Op papier wel. Maar ik heb enkel gesprekken gehad waarin mij nogmaals duidelijk werd gemaakt wat mijn verplichtingen zijn. Ik moest steeds bewijzen overleggen van mijn sollicitatie-activiteiten. Over mijn mogelijkheden werd niet gerept. Daarbij bekruipt me steeds meer de gedachte dat het helemaal niet gaat om dienstverlening. Men gooit alle baanlozen simpel op één grote hoop en er vindt geen individuele benadering of maatwerk plaats.

Huisregels

Wat maken bijstandsgerechtigden mee als ze bij het Werkleerbedrijf onbetaald werk moeten gaan doen? Op de eerste werkdag krijgt elk groepslid, dat wil zeggen: elke dwangarbeider, een kluisje en een code toegewezen voor zijn of haar spullen. Van elke dwangarbeider wordt er met een amateuristisch cameraatje of een smartphone een pasfoto gemaakt. Dat gebeurt in de hal naast de receptie. Daarna volgt een groepsbijeenkomst waarin aan de hand van een presentatie “de huisregels” worden toegelicht. Ik heb tijdens die eerste bijeenkomst meerdere vragen gesteld. Dat werd me vanuit de groep van twaalf bijstandsgerechtigden warempel verweten. Eén persoon noemde me zelfs een mierenneuker. Maar ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik wil mijn zaken graag goed geregeld hebben om misverstanden te voorkomen.

Een van mijn vragen was: “Volgens de informatiefolder mogen bijstandsgerechtigden geen vrije dagen opnemen tijdens het traject. Klopt dat?” Het antwoord van de casemanager: “Waarom zou je vrije dagen willen opnemen? Mijn antwoord: “Omdat je bijvoorbeeld op vakantie zou willen gaan of je huis zou willen schilderen. Of er kan sprake zijn van familiebezoek. Het kan van alles zijn.” Vanuit de groep kwam de reactie: “Vakantie? Dat kan toch niet als je in de bijstand zit?” Mijn antwoord: “Je kunt in eigen land naar zee gaan of naar Zuid-Limburg. En als je geen geld hebt, dan kun je de fiets nemen. Er zijn mensen die naar Rome of Santiago de Compostela lopen. Maar een dagje naar Amsterdam of Antwerpen kan ook een soort vakantie zijn. Het is maar een vraag, hoor. Waarom zou je niet gewoon een vrije dag mogen opnemen?” Een aantal groepsgenoten liet weten dat ze lopen of fietsen te vermoeiend vonden. Ik liet het er verder maar bij zitten. In de periode van drie maanden dat bijstandsgerechtigden bij het Werkleerbedrijf het verplichte traject volgen, mogen ze geen vrije dagen opnemen. Wat gebeurt er als na die drie maanden het traject wordt verlengd met weer drie maanden? Kun je dan nog steeds geen vrije dagen opnemen? Het is me helemaal niet duidelijk geworden wanneer de verplichte trajecten worden verlengd en hoe het dan zit met het opnemen van vrije dagen.

Strafkamp

Na de eerste groepsbijeenkomst moesten we meteen aan het werk in de werkruimte. We mochten ‘kiezen’ welk soort dwangarbeid we zouden gaan verrichten. Die ‘keuze’ bestond uit:

* Met een schroefboormachientje schroefjes in een rond metalen plaatje draaien. De schroefjes mochten één centimeter uitsteken. We deden het werk voor een dakdekkersbedrijf dat de dwangarbeiders blijkbaar geen loon en geen contracten wilde aanbieden.

* Hamertje tik op kunststof panelen. We moesten acht lipjes op de panelen slaan. Dat was werk voor ramen in caravans en campers. Ook daar bleek geen loon en geen contract tegenover te staan.

* ‘s Middags repen Milka uit dozen halen, er stickervellen tussen doen, de repen weer terug in de dozen stoppen en daarna de dozen van bijna negen kilo op pallets plaatsen. Ook hierbij bleek het bedrijf waarvoor we deze gratis arbeid deden, niet genegen om onze arbeidsrechten te respecteren.

Na mijn eerste dag had ik de indruk dat ik in een strafkamp aan het werk was. Ook omdat er bewakers rondlopen die er tijdens de werkpauzes op letten dat de dwangarbeiders geen seconde te lang pauze nemen. Ik bleef met allerlei vragen zitten, zoals “Waarom worden er van iedereen pasfoto’s gemaakt?”, “Wat leer ik hier eigenlijk?”, “Gaat het hier om een maatschappelijke of een commerciële tegenprestatie?” en “Waar ben ik in terecht gekomen?” Ik zag een zeer gemêleerd volk van bijstandsgerechtigden, die in elk geval één ding gemeen hebben: ze zitten bij het Werkleerbedrijf in hetzelfde schuitje. Ook vernam ik dat bijstandsgerechtigden naast de drie al genoemde werkzaamheden ook nog ander geestdodend werk moesten doen, zoals:

* Stickers plakken op zakjes loomelastiekjes en op chocoladerepen

* Marsen uit de ene doos halen (omdat er een verkeerde sticker op die doos zit) en in een andere doos doen.

* Dozen vouwen.

* Dozen maken, plakken en sealen.

* Vijfentwintig plastic ringen op een houten blokje plaatsen en dan een plakbandje over de hele breedte doen. Dat wordt gebruikt als buitenkant waarmee leidingen kunnen worden beschermd.

Naast deze interne werkzaamheden binnen het Werkleerbedrijf zelf bestaan er ook externe dwangarbeidplekken voor bijstandsgerechtigden, vooral bij dwangarbeidbedrijf Ergon.(3) Die plekken krijgen dwangarbeiders opgedrongen als ze niet heel snel zelf een werkplek regelen. Het gaat om:

* Werk bij een kwekerij, dat vaak gehurkt moet worden gedaan. De kwekerij maakt deel uit van Ergon, een bedrijf dat zich richt op arbeidsgehandicapten en baanlozen.

* Postbezorging, samen met mensen met een arbeidshandicap. Ook een onderdeel van Ergon.

* Inpakken en sealen. Ook een onderdeel van Ergon

* Inpakken van onderdelen van vrachtwagens, eventueel aan de lopende band. Een onderdeel van DAF en Ergon.

* Werken in de groenvoorziening en schoonhouden van de openbare ruimte. Ook een onderdeel van Ergon

* Wassen en strijken, alleen voor vrouwen. Ook een onderdeel van Ergon.

* Werken in de kringloopwinkels Het Goed in Eindhoven en Valkenswaard, waar ook mensen met een taakstraf te werk worden gesteld.

Elevator pitch

De groepsbijeenkomsten bij het Werkleerbedrijf bleken een aantal vaste en terugkerende elementen te bevatten. Zo moeten de deelnemers hun naam noteren op een aanwezigheidslijst en dienen ze een overzicht bij zich te hebben van hun sollicitatie-activiteiten. Ook volgt er een vragen- en mededelingenrondje. De bespreking van het curriculum vitae van de deelnemers vindt zeer beknopt plaats, waarna er verder niet meer op wordt ingegaan. Ook de elevator pitch komt aan de orde. Dat is een korte presentatie  waarin de baanlozen zichzelf enthousiast moeten zien te verkopen aan de bazen. Verder moeten de baanlozen een “plan van aanpak” en een “actielijst” opstellen, waar ze vervolgens mee worden opgejaagd. Andere onderwerpen zijn “omgaan met teleurstellingen”, “waar ben je trots op?”, “lastige vragen bij een sollicitatiegesprek”, een “telefoonscript” als richtlijn bij het bellen naar bazen, en het “kwaliteiten- en valkuilenspel”, waarbij de deelnemers elkaar kaarten geven. Dit soort activiteiten zijn bedoeld om de baanlozen in het hoofd te stampen dat ze zich zo goed mogelijk moeten presenteren en aanbieden op de arbeidsmarkt en zich zo dienstbaar en flexibel mogelijk moeten gedragen. Het Werkleerbedrijf hanteert zelfs nepsollicitaties, waarbij de baanlozen kunnen worden uitgenodigd voor een nepgesprek met twee casemanagers.

Tijdens de bijeenkomsten bestaat er nauwelijks tijd voor computeractiviteiten. Elke keer vragen de casemanagers of de baanlozen al “bij de meisjes van het werkgelegenheidsteam” zijn geweest. Is dat niet het geval, dan kan er “een maatregel volgen”, met andere woorden:  dan kan het inkomen van de baanlozen worden afgepakt. Maar er zijn nauwelijks banen, zo blijkt ook uit het vacaturebord. Daar hangen vaak dezelfde vacatures. Het hele traject is gericht op het opdoen van “werknemersvaardigheden” en het aankweken van een “aanwezigheids- en werkritme”, ook als baanlozen dat helemaal niet nodig hebben. Opvallend is verder dat de problematische zaken van de deelnemers steeds in groepsverband worden besproken, ook als de betrokken persoon geen zin heeft om privacygevoelige informatie met anderen te delen. De casemanagers blijven in dat soort gevallen doodleuk doorvragen en wachten op een antwoord.

Etiket

Zelf vertelde ik een keer in de groep dat ik het leuk vind om zaken uit te zoeken en die informatie met anderen te delen. Dat vind ik een goede eigenschap. Maar mijn ontboezeming was voor de casemanagers aanleiding om mij een etiket op te plakken. Dat ging een eigen leven leiden, want de hele groep ging er in geloven. De casemanagers legden me steeds het stempel op dat ik niet flexibel zou zijn en dat ik steeds zou willen vasthouden aan vastomlijnde kaders. Het had na verloop van tijd geen enkele zin meer als ik ging uitleggen dat ik dat heel anders zag. Ze bleken me namelijk steeds in de hoek te zetten en ik praatte me alleen maar vast. De casemanagers namen me in de maling en bombardeerden me tot pispaaltje. Ik denk dat ze me een stempel wilden geven, omdat ze vonden dat ik buiten de kaders moest denken, dat wil zeggen: dat ik niet alleen op vacatures in mijn vakgebied moest solliciteren, maar juist eens een keer van dat pad moest afwijken. In hun ogen zou ik dus niet flexibel genoeg zijn en daarom “een maatregel” moeten krijgen. Dat heb ik ook te horen gekregen.

Tijdens latere bijeenkomsten is het me nog een paar keer ingewreven dat ik muggezifterig zou zijn. Ik begreep niet dat ik dat stigma had en begon aan mezelf te twijfelen. Is dat wat ze doen: je zelfvertrouwen ondermijnen? Als ik liet merken dat ik in mijn eigen tijd flink aan de slag was met mijn cv, met LinkedIn, met elevator pitch, met gesprekstechnieken en “kernkwadranten”, en met netwerken, dan bleken de casemanagers dat niet op prijs te stellen. Volgens hen zou ik te veel bezig zijn “met dingen eromheen”. Ik moest gewoon zo snel mogelijk een betaalde baan vinden, zo kreeg ik te horen. Alsof het zo eenvoudig ligt.

Maar ondertussen, zo dacht ik, hebben we tijdens de groepsbijeenkomsten wel voortdurend presentaties en spellen in verband met onze cv, onze sollicitaties, onze elevator pitch en onze kwaliteiten. En ik zou daar in mijn eigen tijd niet te veel mee bezig mogen zijn? Zij hebben bovendien toch niets te maken met wat ik in mijn vrije tijd doe? Of menen ze blijkbaar van wel? Tot hoever gaat de verantwoordingsplicht eigenlijk die ik zou hebben? Als ik in de groep tips inbreng, dan wordt daar niets mee gedaan. Het schiet niet op en ik had het beter allemaal voor mezelf kunnen houden. Te laat, want nu heb ik dat etiket. Later heb ik trouwens gemerkt dat ook anderen worden vastgezet en een etiket krijgen opgeplakt. De baanlozen bleken vaak in de verdediging te zitten of het spelletje mee te spelen. Een open houding in de groepsbijeenkomsten werkte flink in ons nadeel.

Kaartspel

Tijdens de groepsbijeenkomsten vinden voortdurend allerlei pesterijtjes plaats. De baanlozen worden steeds onder druk gezet. Zo had iemand uit de groep had betaald werk gevonden. We feliciteerden hem allemaal. Een week later was hij weer terug op het Werkleerbedrijf. Men bleek hem alleen een nulurencontract te hebben aangeboden, waarna hij ervan afzag. Daar had hij namelijk niets aan. Vervolgens legde de casemanager hem een korting van honderd procent op, verdeeld over meerdere maanden. Daardoor zat hij ineens in de problemen en moest hij schuldhulp gaan zoeken.

Tijdens een van de bijeenkomsten zei een van de casemanagers een paar keer: “Ik ben nu eenmaal van de regels en de procedures. Soms vergeet ik wel eens dat ik met mensen heb te maken.” Bij het kwaliteitenkaartspel had een van de casemanagers een hoge score bij “doordrukken” en een lage score bij samenwerken of coalitie. Hij zei: “Ik ben nogal zwart-wit. Ik wil resultaat zien, en overleggen duurt vaak te lang. Dus dan is het: op mijn manier of eventueel op de manier van de ander als die mij tenminste snel weet te overtuigen.” De andere casemanager kreeg kaarten als “speels”, “vrolijk” en dergelijke. Mij is door een casemanager ingewreven dat ik niet realistisch bezig ben, dat ik never nooit een baan in de it ga vinden. “Anders was dat toch al gelukt?”, zo kreeg ik te horen. En of ik dat zelf ook niet kon bedenken dat ik nooit meer in die richting een baan zou kunnen vinden? Ik antwoordde dat één keer raak voldoende is om uit het Werkleerbedrijf te komen. Hij wilde niet luisteren naar de uitleg die ik erover wilde geven. Bij het kwaliteitenkaartspel kreeg ik van hem dan ook de kaart “onrealistisch”.

Een baanloze uit de groep wilde vrij krijgen op 5 december, vanwege Sinterklaas. Ze wilde daartoe een verlofformulier overhandigen. De casemanager wees dat strak en beslist af. Ze accepteerde dat en ging weer zitten. Even later vroegen de casemanagers waarom ze zich zo gemakkelijk liet afschepen. Ze scheppen er genoegen in om steeds te blijven steken. Uiteindelijk lukte het haar om op haar dwangarbeidplek een dienst te ruilen en vrij te nemen. Dat werd haar door een casemanager niet in dank afgenomen. “Dat gaat nog een vervolg krijgen”, dreigde hij. Een andere groepsgenoot is nogal breedsprakig, ook in zijn elevator pitch. Hij kan het goed verwoorden, maar het duurt vrij lang. Hij wordt af en toe een beetje lacherig benaderd door de casemanagers: “Goed zo, het is al korter, ook al is het nog steeds veel te uitgebreid”. Ook in dit geval gaat het om sarren. Het kan nog beroerder. Enkele baanlozen uit de groep, die anderhalve maand op het Werkleerbedrijf zaten en deelnamen aan alle vormen van dwangarbeid en verplichte groepsbijeenkomsten, hebben uiteindelijk zelfs helemaal geen bijstandsuitkering toegewezen gekregen.

Excuses

De casemanagers blijken bepaald niet een stimulerende factor te zijn in de zoektocht naar betaald werk. Als baanlozen bijvoorbeeld parttime werk vinden of reageren op parttime vacatures, dan moet de casemanager dat eerst beoordelen. Als hij het niet rendabel acht, dan zal hij een negatief advies geven. De casemanager blijkt geen toestemming te geven voor een opleiding van een half jaar tot taxichauffeur en met kans op een arbeidscontract. Hij vindt dat “misbruik van de situatie”. Maar wel laten de casemanagers meerdere keren merken dat ze twee maanden werken met behoud van uitkering bij PostNL en daarna mogelijk een contract, juist “een zeer goede kans” achten. Oftewel: het moet gaan zoals zij dat willen, de baanlozen hebben weinig tot niets in te brengen.

Op een bepaald moment kreeg ik een gesprek met een casemanager. Hij keek me nauwelijks aan en dreigde met “een maatregel”, want “hij moet de regels en procedures volgen”, zo herhaalde hij tot vervelens toe. Ik meldde hem dat de spanning in mijn lichaam omhoog kwam en dat ik me in een hoek gedrukt voelde. Verder liet ik hem weten dat ik mijn uiterste best aan het doen was, met van alles: vacatures zoeken, sollicitaties sturen, cv bijwerken, netwerken, elevator pitch oefenen, op het Werkleerbedrijf werken, enzovoorts. Uiteindelijk bood de casemanager mij zijn excuses aan. Later deed hij dat ook nog in de groep. Hij liet daarbij weten dat hij het goed vond dat ik sprak over mijn gevoel. Het kan dus wel!

Ik vertelde de casemanagers uitgebreid over waar ik tegenaan liep met sollicitaties en met het gat in mijn cv. Mijn leeftijd bleek een nadeel. Soms had ik te weinig ervaring, vaak ook juist weer te veel. Men wil meestal schoolverlaters, zo is mij gebleken. De casemanagers probeerden mij te “prikkelen”, op een manier alsof alles alleen maar aan mezelf ligt. Heeft het soms met mijn verleden te maken, vragen ze. Zou ik erover willen praten? Ik liet hen weten dat mijn zelfvertrouwen door de vele afwijzingen in elk geval niet omhoog gaat.    Voor mijn gevoel had ik alweer te veel verteld. “Kunnen we er misschien mee stoppen om alleen maar over mij te praten? Daar heeft de rest van de groep niet zoveel aan”, zei ik. De casemanager, met een lachje: “O nee, dit is heel leerzaam. We gaan gewoon door. Ik deed er vervolgens maar het zwijgen toe.

Later in dezelfde groepsbijeenkomst kreeg ik van de casemanagers steeds maar te horen:  “Je moet dit…” en “Je moet dat…”. Ze bleken te verwachten dat de andere baanlozen snel zouden uitstromen. De groep zou dus snel kleiner worden. “Dan zitten we hier straks met z’n drieën: jij en wij. En dan zullen we wel eens zien wat er dan gebeurt en hoe gezellig het dan wordt.” Een andere bijeenkomst. Nadat ik weer onder vuur had gelegen en niet goed meer kon nadenken, vroeg een casemanager me: “Wil jij jouw elevator pitch doen?” Ik zei: “Nee, nu liever niet, want ik ben opgefokt”. Casemanager: “Opgefokt? Da’s mooi, dan ben je alerter, dus…?” Tegen een verlegen baanloze in de groep werd gezegd: “Ga je nog actief meedoen of zullen we er een maatregel tegenaan gooien?” Over die strafsancties had een casemanager een standpunt dat aan duidelijkheid niets te wensen overliet. Hij zei: “Je moet bijstand zien als een stapeltje geld naast je bed waar wij steeds iets vanaf kunnen halen. Totdat er niets meer over blijft. Sterker nog, totdat er een schuld ontstaat.”

Lastige positie

Begin december had ik een aantal sollicitatiegesprekken in één week. Een ervan viel samen met de groepsbijeenkomst op het Werkleerbedrijf. Ik liet per mail aan de casemanager weten dat ik daarom niet op de groepsbijeenkomst aanwezig kon zijn. De maandag erna informeerden de casemanagers niet naar de uitkomst van het sollicitatiegesprek. Sterker nog, ze waren voornamelijk aan het overwegen om mij een maatregel op te leggen. Ook een afspraak die ik met een fysiotherapeut maakte, vanwege rugklachten, viel verkeerd bij de casemanagers. Ze lijken er vanuit te gaan dat de baanlozen zo ongeveer 24 uur per dag tot hun beschikking dienen te staan, zelfs als dat ten koste gaat van sollicitatie-activiteiten en de gezondheid van de bijstandsgerechtigden.

Een ander voorval vond plaats bij het werkgelegenheidsteam van het Werkleerbedrijf. Ik had daar een gesprek op basis van mijn cv. Ze kon helaas nu niets voor mij betekenen, liet ze weten. “Maar wacht eens even”, zei ze ineens, “er is iets binnengekomen, even mijn mail bekijken. Ja, er wordt gevraagd om een it support medewerker. Er wordt een MCSA- opleiding aangeboden en er is alle ruimte voor ontwikkeling.” Ik zei: “Heel mooi, dat is perfect voor mij, kun je mij daarop voorstellen?” Maar even later reageerde ze: “Sorry, jij kunt hier niet voor in aanmerking komen. Het is voor iemand die nog helemaal geen ervaring heeft en in een lastige positie zit.” Later die dag stuurde ik nog een mail naar haar en naar de casemanager, die mij onder dreiging van een maatregel naar het werkgelegenheidsteam had gestuurd. Ik liet weten dat ik het merkwaardig vond dat er een geschikte mogelijkheid voor mij was, maar dat ik er toch niet voor in aanmerking kwam. Ik zat toch ook in een lastige positie? Bovendien had ik al enige ervaring op dat gebied, dus dan maakte ik toch des te meer kans op de baan?

Rugklachten

Casemanagers blijken zich wel vaker vreemd te gedragen. Op een dag meldde ik me om 8:20 uur ziek bij het Werkleerbedrijf, vanwege verkoudheid en hoofdpijn. Om 8:50 uur belde de casemanager me terug met de mededeling dat hij had vernomen dat mijn bijstandsuitkering was toegekend en dat mij nu niets meer in de weg stond om me aan te melden bij PostNL voor zwaar distributiewerk in de avonden, met behoud van uitkering.  Op 4 december zou daarover een bijeenkomst gaan plaatsvinden. Ik antwoordde met een bonkend hoofd: “Okee”. Einde gesprek. ‘s Avonds voldeed ik aan mijn “tijdens ziekte-plicht” door aan iemand van het werkgelegenheidsteam een mail te sturen met het verzoek om informatie over PostNL en met mijn cv erbij.

Dinsdags werd ik gebeld door een medewerkster van het werkgelegenheidsteam. We hadden een los heen en weer-gesprek waarbij ik vroeg naar de werkzaamheden en de formaliteiten. Ging het om het sorteren van post? Het bleek heel wat anders te zijn: zwaar fysiek werk, laden en lossen, staand werk gedurende vijf avonden, 31 uur per week. Met behoud van uitkering en bij goed functioneren een mogelijkheid op een vast contract met minimumloon, na twee maanden gratis werk van mijn kant. Daarop meldde ik vriendelijk dat ik vanwege mijn lengte en ook mijn leeftijd bij dat soort werk een verhoogd risico op rugklachten had. Ik liet weten dat ik al last van mijn rug krijg als ik op een verkeerd matras slaap, als ik afwas aan een te laag aanrecht, als ik te lang sta bij een concert, enzovoorts. De medewerkster antwoordde: “Er is donderdag een informatiebijeenkomst op het Werkleerbedrijf”. Ik zei: “Donderdag ben ik ingepland bij het externe verplichte vrijwilligerswerk en dat moet dan allemaal weer worden omgegooid”. Ze antwoordde: “Dit project van PostNL heeft voorrang, aangezien het betaald werk is”. Maar het is geen echt betaald werk, dacht ik ondertussen. Het is werk met behoud van uitkering en onder supervisie van gemeente-ambtenaren, dus met alles dat daarbij kan horen. Uiteindelijk meldde ik dat ik nog even wilde nadenken in verband met het risico op rugklachten en of het wel zo verstandig was. Ze antwoordde: “Ik begrijp het. Denk er nog maar eens over na.” Ik kreeg het idee dat ze mijn beweegredenen niet als een “ramp” beschouwde. Later bedacht ik me dat ik daadwerkelijk rugklachten heb. Waarom had ik dan gezegd: “risico op rugklachten”?

Paracetamol

De dag erna was ik druk bezig. Woensdag had ik een lang sollicitatiegesprek. ‘s Avonds zocht ik naar vacatures en hield ik me bezig met reacties op Linkedln. Donderdag had ik extern verplicht vrijwilligerswerk en ook nog twee sollicitatiegesprekken. ‘s Avonds was ik weer bezig met vacatures en reacties op Linkedln. Vrijdag had ik weer de hele dag dwangarbeid. In het weekend schreef ik sollicitaties, ondanks hevige lichamelijke pijn. Ik sliep nauwelijks en nam een heleboel Paracetamol in. Ik vulde de sollicitatielijst in en nog wat vacaturedingen. Maandagmorgen belde ik eerst de tandarts. Daarna ging ik met een pijnlijke kaak naar een bijeenkomst van het Werkleerbedrijf. In de pauze van de “training” vroeg de casemanager me, terwijl ik met de paracetamol klaarstond om water te halen: “Hoe staat het met PostNL?”

Ik legde uit dat ik er informatie over had opgevraagd en er een telefoongesprek over had gehad. En dat er nog niets definitiefs uit was gekomen en dat ik ondertussen een drukke week had gehad. Casemanager: “O, dus je hebt ons helemaal niet op de hoogte gesteld?” Ik: “Ik ben druk bezig geweest en had de indruk dat ik er nog op terug kon komen”. Casemanager: “Dit was niet een vrijblijvend voorstel. We gaan dit straks met z’n drieën bespreken, in een hok.” Ik: “By the way, ik was er niet van gecharmeerd dat je mij na mijn ziekmelding meteen belde met die mededeling over toekenning van mijn uitkering en dat ik als een soort speer achter PostNL moest aangaan.” Casemanager: “Je bedoelt dat verkoudheidje? Ik zag het als een reële kans op werk en vond het mijn plicht om je daar zo snel mogelijk van op de hoogte te stellen. Een mooie kans voor je.”

Algemeen geaccepteerde arbeid

Later die maandag had ik het gesprek met de twee casemanagers. Casemanager: “Je hebt de mogelijkheid gekregen tot het aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid”. Ik: “Ik heb al aangegeven dat ik dat anders zie. Ik had een los gesprek met iemand van het werkgelegenheidsteam. Ik ben er verder niet meer achteraan gegaan. De week ging zo snel voorbij met andere verplichte dingen en in het weekend had ik een kaakontsteking. Mijn prioriteit de komende uren is trouwens zo snel mogelijk naar de tandarts.” Casemanager: “We hebben je al eerder gewaarschuwd dat je je breder moet opstellen en je bent nog steeds bezig met it-vacatures. Tot nu toe hebben we je nog min of meer gematst door je geen maatregel op te leggen.” Ik: “Bij it-vacatures liggen mijn beste kansen. Bovendien kijk ik ook naar andere vacatures. Dan zet ik een filter uit en zie ik wat er allemaal nog meer is. En ik ben bezig met netwerken en in afwachting van twee gesprekken.” Casemanager: “Kijken, kijken, dat heeft geen zin. Daar hebben we niks aan.” Ondertussen begon het te borrelen bij me. Ik: “Dit is allemaal in het kader van de zogenaamde tegenprestatie. Ik ben hier nu twee maanden bezig, voer echt van alles uit en ondertussen is er nog bar weinig te merken van een tegenprestatie van de gemeente. Ik wacht nog steeds op inkomsten. En ondertussen krijg ik steeds waarschuwingen van jullie.” Casemanager: “Daar gaan wij niet over. Dan moet je maar gaan bellen. En dat jij van alles doet en uitvoert, dat snappen we, maar denk je dat de mensen die nu bij PostNL werken, niet van alles uitvoeren? Je moet trouwens niet denken dat de gemeente zo happig is om mensen zoals jij te ondersteunen in hun levensonderhoud. De gemeente staat niet te trappelen om uitkeringen te verstrekken. En we zijn nog mild geweest naar jou toe, maar nu moet je echt actie gaan ondernemen. Je hebt vandaag nog de tijd om te regelen dat je naar PostNL kunt gaan. De keuze is aan jou, en anders krijg je een maatregel opgelegd.” Ik: “Wat houdt die maatregel precies in?” Casemanager: “Veertig procent korting”. Ik: “Okee, ik snap het en heb er verder niets meer aan toe te voegen. Ik heb mijn ding verteld en meer kan ik er echt niet van maken. Het is zoals het is.” Einde van het gesprek.

We verlieten het hok. De casemanagers richtten zich tot het inmiddels naar vier personen geslonken groepje: “Jullie hebben nog even actietijd. Oftewel: van de drie uur bijeenkomst heb je een halfuur om naar vacatures te kijken.” Daarna volgden er nog wat  mededelingen, onder meer dat de groep te klein aan het worden was en bij een andere groep zou worden gevoegd. Er zou daarom ook een ander rooster komen. En dat een van de baanlozen dat nog met zijn dwangarbeidplek moest gaan afstemmen. En weg waren ze  weer, die casemanagers die de baanlozen aan betaald werk zouden moeten helpen. Bij de receptie vroeg ik naar de contactpersoon van het werkgelegenheidsteam voor PostNL. Het was al 12:30 uur. Die persoon was er niet meer, want ze werkte ‘s middags op een andere plek. Ik vroeg het telefoonnummer van de persoon en kreeg dat met de mededeling erbij: “Het is niet zeker of je haar daarop kunt bereiken. Gewoon maar proberen.” Thuis belde ik het nummer drie keer. Ik hoorde een stem die meldde dat de persoon nu niet was te bereiken. Ik moest het later nog maar eens proberen. Navraag bij andere baanlozen uit mijn groep maakte me later duidelijk dat inmiddels vier anderen waren geweigerd bij PostNL, onder meer vanwege gezondheidsklachten. Als er  sprake is van zwaar fysiek werk en flink wat baanlozen er daarom van worden uitgesloten of worden ontzien, hoe “algemeen geaccepteerd” is dit werk dan? En ik zou dan maar gewoon moeten toestemmen?

De hele maand bleef het PostNL-verhaal maar terugkomen. Tot vervelens toe bleven de casemanagers erop doorgaan. Ik kreeg een officiële oproep voor een gesprek met hen, waarbij mijn mogelijkheden richting werk zouden worden besproken, aldus de brief. Ik moest al mijn sollicitaties en afwijzingen meenemen. Het kostte me een hele zondag om de sollicitaties te verzamelen en uit te printen. Uiteindelijk bleek het gesprek alleen maar te gaan over PostNL. Naar mijn sollicitaties werd niet meer gevraagd. Aan het eind van het gesprek heb ik uit eigen beweging de stapel papieren maar overhandigd. Een van de casemanagers liet me nog weten dat hij niet weggezet wenste te worden als een dictator die me met een pistool op mijn hoofd tegen de muur drukt. Daar paste hij voor, liet hij weten. Verder vroeg men ook nog of er ooit adhd of autisme bij me was vastgesteld. Ik legde uit dat dat niet het geval was. Daarna vroegen de casemanagers het me nog een keer. Ze zouden zich gaan bezinnen op een maatregel.

Vuur aan de schenen

Wat zijn nu mijn gedachten en gevoelens over het Werkleerbedrijf Eindhoven? Ik beschouw het als een instelling die het de bijstandsgerechtigden alleen maar moeilijker maakt. Het is een soort spaak in je wiel. De sfeer in de groep is elke keer weliswaar losjes en humoristisch, want daar sturen de casemanagers doelbewust op aan. Ze willen de baanlozen uit hun tent lokken en in de val laten lopen. Maar vroeg of laat krijgt iedereen wel een maatregel. Of de baanlozen zouden niet goed genoeg meedoen met de bijeenkomsten (ook al ben je introvert of zit je er pas bij), of je bent naar hun mening je verplichtingen niet nagekomen, of je bent te assertief geweest. Men vindt altijd wel een smoes om de baanlozen te korten op hun uitkering.

In alle folders en op websites valt te lezen dat het Werkleerbedrijf en de gemeente helpen, coachen en begeleiden naar betaald werk. Maar wat ze feitelijk doen, is het vuur aan de schenen leggen en baanlozen voortdurend wijzen op hun verplichtingen. Met de nadruk op werkritme en op de aanwezigheidsverplichting proberen ze de baanlozen te kneden en te drillen. De dwangarbeiders worden bezig gehouden met nutteloos intern werk waar ze niets van leren, en met extern werk waar ze weinig van leren, tenzij de baanlozen zelf een werkplek hebben gevonden.

Men zorgt ervoor dat de bijstandsgerechtigden het zo druk mogelijk blijven hebben met van alles en nog wat, zodat ze zelf nauwelijks nog initiatieven kunnen ontplooien om geschikter werk te vinden. Hun zelfbeschikking wordt afgepakt. Ze zien zich daarom vaak genoodzaakt om zich naar het putje van de gemeente te laten stromen. Naast financiële en psychische druk krijgen de baanlozen ook te maken met tijdsdruk. De casemanagers willen het liefst dat de baanlozen al binnen één maand uitstromen naar een gesubsidieerde plek. Bedrijven en gemeenten verdienen over de rug van bijstandsgerechtigden en hebben waarschijnlijk ook afvinklijstjes en competitieve regels. Het lijkt voor de casemanagers wel een spel, in de trant van: hoe zet ik zo snel mogelijk een aantal poppetjes op een bepaalde plek, zodat ik een zak met geld kan ontvangen en voldoende uitstroomcijfers kan laten zien aan mijn leidinggevende? Vanwege de tijdsdruk en de dreiging van korting op hun uitkering kunnen bijstandsgerechtigden vaak niet meer zelfstandig genoeg nadenken over wat ze kunnen en wat ze willen. Het gebeurt niet zelden dat baanlozen moedeloos en gelaten het ‘voorstel’ van de casemanagers accepteren of zelfs hun uitkeringsaanvraag intrekken, om maar van het gedoe af te zijn.

Als bijstandsgerechtigden zich ziek melden, dan wordt dat door de casemanagers met wantrouwen benaderd, alsof ze niet echt ziek zouden zijn. Men gaat de zieken dan controleren door er achteraan te bellen, maar men mag volgens de regels niet vragen wat de zieke mankeert. Er kan snel een verzuimcontroleur op de stoep van de zieke staan. Misschien is de zieke baanloze niet verplicht om die binnen te laten, maar de angst om inkomen te verliezen is groot en maakt dat velen zich daarom maar gehoorzaam opstellen.

Intimidatie

Ik heb flink wat gesprekken gehad met twee casemanagers. Daardoor heb ik veel inzicht gekregen in hun gesprekstechnieken. De ene casemanager ontfutselt informatie bij de baanlozen, waarna de andere het afmaakt. Net als bij voetbal: de een verovert de bal en zet voor, en de ander kopt hem in het doel. De manier waarop ze met bijstandsgerechtigden omgaan, laat zich als volgt beschrijven. Intimidatie, suggestie, insinuatie, manipulatie, stigmatisering, psychisch en financieel onder druk zetten, baanlozen niet serieus nemen en als kinderen behandelen. Woorden verdraaien, woorden in je mond leggen, een beeld van iemand creëren, een etiket op iemand plakken. Bijstandsgerechtigden wegjagen, targets halen, de groep zo snel mogelijk verkleinen, bijstandsgerechtigden zo snel mogelijk laten uitstromen. Geen individuele positieve begeleiding of maatwerk, alleen individuele gesprekken als iemand op het matje wordt geroepen. Een soort spelletje spelen met zaken die voor mensen belangrijk zijn, namelijk werk, inkomen, levensonderhoud, bestaanszekerheid en respect. In plaats van baanlozen meer zelfvertrouwen te geven, ondermijnen ze dat. Geen echte interesse tonen, maar net doen alsof, zodat de bijstandsgerechtigde gaat praten. Sterker nog: baanlozen moeten wel praten, anders volgt er een waarschuwing of een sanctie wegens passiviteit. Als de baanloze dan een open houding aanneemt, dan kunnen ze dat later tegen hem of haar gaan inzetten.

AUTEUR Noten

  1. http://www.doorbraak.eu/eindhoven-dwangarbeiders-in-verzet
  2. http://www.ed.nl/regio/eindhoven/bbl-kraakt-werkwijze-werkleerbedrijf-werklozen-in-eindhoven-worden-vernederd-1.4724255
  3. http://www.doorbraak.eu/dwangarbeid-in-eindhoven

dwangarbeidersverzet

dagboek – Gemeente Helmond 2014

Ik zit nu vijf jaar in de bijstand. Daarvoor heb ik 3 jaar WW gehad.

De eerste paar jaar hoorde ik weinig van de gemeente Helmond en mijn casemanager.

Tot ik een brief kreeg waarop ik op gesprek moest komen en al mijn sollicitatiebrieven moest overleggen. Dus ik daar naar toe met mijn brieven en met goed nieuws want ik had een oproepcontract gekregen bij eethuis Marmaris in Geldrop.

Toen ik dit liet zien was het meteen strenge gemeente want ik werd al meteen verdacht van fraude voor 1 dag werken. Dit hadden ze kennelijk gezien via de belastingdienst…helaas had ik de pech dat de boekhouder van Marmaris ook voor meerdere eethuizen de boekhouding deed en per ongeluk mij bij een andere had geboekt met het salaris van 1 dag werken.

Dit heeft hij de volgende maand wel teruggedraaid bij de belasting maar het leed was al geschied. Ik werd meteen gestempeld als fraude pleger en na een aantal brieven geschreven te hebben is mij gelukkig alleen een boete opgelegd van een dag werken terugbetalen te weten 65 euro. Maar ik stond natuurlijk wel zo in het systeem.

Meteen daarna kreeg ik ook mijn eerste traject… samenwerken met De Stichting Collusie en de gemeente Geldrop… ik moest met nog 2 andere huizen langsgaan in Helmond om energie adviezen te geven.. met behoud van uitkering. Hier zat geen opleiding bij en geen uitzicht op een baan, m.a.w. gewoon werken.

Na dit traject gedaan te hebben, werd ik meteen aangemeld voor een ander traject genaamd: Helmond@Work.

Dit hield in iedere dag van 9-12 uur naar Helmond rijden om te solliciteren in groepsverband.

Dit leidde wel tot een baan bij de KPN voor een half jaar met een 20-40 contract. Maar ook een financiële puinhoop erna.

In het begin kon ik nog 40 uur werken maar daarna was het nog maar 20 uur. Dus weer opnieuw bijstand aangevraagd voor aanvulling, deze kreeg ik ook. Na het contract had ik dus weer mijn WWB maar toen bleek ik dus recht te hebben op WW. Deze aangevraagd en ook gekregen maar toen kwam de gemeente met het verhaal dat ik teveel bijstand had ontvangen en deze terug moest gaan betalen te weten 1100 euro boete inclusief. Deze werd ingekort om mijn WWB met 100 euro per maand… dat is veel ca.  10% per maand dus.

Goed dachten ze, dan kan ze meteen door naar een matching-coach van de gemeente als traject.

Oké, deze dus ook gedaan met als uitkomst geen baan…. Nou zei de gemeente als dit niets wordt moet je vrijwilligerswerk gaan doen dus per april 32 uur per week gaan werken bij Het Goed te Geldrop. Geen opleiding geen uitzicht op een baan.

In deze tijd kreeg ik last van artrose en kon ik bepaalde dingen niet meer doen. Naar de Arbo arts geweest en naar het UWV arts, deze stelde idd vast dat ik beperkingen heb aan  mijn rechterhand. Toen het half jaar werken bijna om was werd 6 weken voor het einde dit traject gestopt omdat er volgens de gemeente een belemmering zit bij mij en ze weten niet wat en dit zouden ze gaan onderzoeken bij een diagnose traject… dit is het traject van 240 uur werken bij de Atlant Groep te Helmond. Jeetje wat nou weer? Dus ik weer daar naar toe en het blijkt gewoon productiewerk te zijn 8 uur per dag. 8 uur beginnen tot half vijf, fijn als je uit Geldrop komt.

Na een paar weken werd ik al helemaal gestoord, dit is het beginnerstraject als je net een bijstand aanvraagt dan wordt je in Helmond daar neer gezet. Dus de meeste mensen zitten daar te werken terwijl nog niet eens duidelijk is of ze wel een uitkering krijgen! Lekker goedkope krachten. Ik heb me daar een aantal keren ziek gemeld omdat ik een peesontsteking kreeg bij mijn duim door het productiewerk waarvoor ik eigenlijk was afgekeurd om te doen van het UWV. Maar helaas had ik de pech dat ik geen urenbeperking had. Ik had gevraagd of ik parttime kon komen maar nee. Dat was geen optie terwijl andere wel gewoon halve dagen konden komen. Na dit gesprek was ik helemaal overdonderd en gestrest. Mijn participatie-coach zei dat ik problemen had en misschien maar hulp moest gaan zoeken. Oké, dan dacht ik dat ga ik doen… ik naar de huisarts en een verwijzing naar de psycholoog aangevraagd. Dit was ok volgens hem want ik had de juiste diagnose daarvoor. Gestrest en depressief. Vanaf toen ben ik veel niet meer gegaan omdat ik gewoon buikpijn kreeg als ik er naar toe moest. Wel heb ik me keurig iedere dag gemeld en kon ik iedere dag hetzelfde verhaaltje vertellen. Het gekke was dat ik in al die tijd geen enkele controle heb gehad. Terwijl andere vertelde daar dat er ochtends om half 7 al een controleur op de stoep stond. Tevens werd er daar veel gedreigd met sancties en ook uitgevoerd. Er was een jongen die zich te laat ziek had gemeld en hij kreeg meteen een maand geen uitkering. Ook was er een jongen die zei ik ga dit niet doen en hij kreeg een boete van 300 euro maar werd daarna voor een half jaar met rust gelaten en toen kon hij toch weer op komen draven.  Te laat komen ook zoiets, waarschuwing daarna meteen een boete. Wat doe je dan als je dreigt te laat komen? Juist dan ga je terug naar huis en meld je je ziek.  Ik dacht ik vraag opnieuw een gesprek aan voor halve dagen.. na dat deze 3x was uitgesteld mocht ik dan toch op gesprek.. mijn participatie-coach was het er totaal niet mee eens dat ik halve dagen kwam en zei dat ik mijn afspraken bij de Fysio  en psycholoog maar moest plannen om mijn vrije dagen of ochtends vroeg en daarna naar de Atlant Groep komen om te werken. Gelukkig had ik al die tijd mijn casemanager op de hoogte gehouden van alles wat er aan de hand was en door zelf niet veel te zeggen of er tegen in te gaan stelde hij voor om dit traject te stoppen. Deze was het er niet mee eens en wilde zelf nog sancties opleggen voor de manier waarop ik te werk was gegaan door niet te komen?  Wel werd gezegd dat mijn psycholoog niet werd erkend en dat ik naar hun arts zou moeten gaan voor onderzoeken. Tevens zou er meteen een nieuw traject komen. Te weten het kans traject? Dit houdt in dat je weer gewoon moet gaan werken met behoud van uitkering te weten productiewerk bij Maxi Cosi in Helmond, poetsen, plantsoenen dienst. Ik heb gevraagd of ik niet gewoon vrijwilligerswerk mocht gaan doen die ik zelf uit zou kiezen wat ik leuk vind maar nee dat mag niet want dan ben ik niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt???  Er zitten hier nog wel meer verhalen aan vast die ik vast vergeten ben op te schrijven maar al met al vind ik dat de gemeente mij beschouwd als fraudeur, iemand die niet wil werken en waarmee ze kunnen doen wat ze willen want hun hebben alle macht.

Te gek voor woorden… Help mij gewoon aan een baan waarmee ik uit de voeten kan en leuk vind om te doen..

Bij mijn verhaal hoort ook nog het verhaal van werken bij Het Goed.  Mijn buurvrouw zit in de reclassering en werkt dus met jongeren die een taakstraf krijgen. Deze taakstraffen werden bijna altijd uitgevoerd bij Het Goed in Geldrop, Eindhoven, Best ed.
Doordat de gemeente daar nu bijstandsmensen te werk stelt kan zij haar jongeren niet meer plaatsen voor de taakstraf. Want waar moeten deze jongeren dan naar toe om terug te komen in de maatschappij? Ik weet dat ze daar mee bezig zijn bij haar afdeling maar door alle veranderingen gebeurt daar nog niets mee. Hoe krom is dit?!dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2013

Ik ben een paar weken geleden gestart met het traject op het WLB. Na een reoganisatie kwam ik zonder baan te zitten, ik ben hoger opgeleid en heb specifieke werkervaring opgedaan. Banen in mijn sector liggen niet voor het oprapen dus vol goede moed begon ik aan het traject in de verondersteling dat ik op het WLB het e.e.a. kan leren aan sollicitatie technieken, tips & trucs en het team Accountmanagers mij misschien wel aan en baan kunnen helpen. Helaas, niets in minder waar ! Hoger opgeleiden leren er dus niets en je zit vaak in een klasje met +/- 10 lager opgeleiden, etnische minderheden en ” WLB recidivsiten ” :-) Het lespakker is erg algemeen en gericht op mensen met LBO denk en werk niveau. Daarbij komt ook nog dat je 2 dagen verplicht wordt productie werkzaamheden uit te voeren. Vooruit dan maar, laat ik me van de goede kant zien, doe gewoon mee en werk hard want ik wil natuurlijk niet gekort worden op de uitkering waar ik al weken op wacht trouwens… Zonder ook maar 1 knoop in de knip moet je toch maar zien hoe je 3 dagen per week naar het WLB komt en hiervan 16 uur erg geestdodend werk verrichten, ongeacht je achtergrond, prive omstandigheden of niveau. Na 1 maand ga je op locatie werken en dan gaan de problemen zich pas echt opstapelen. Zonder geld moet je er toch maar zien te komen en ook nog eens 2 dagen naar het WLB om lessen te volgen op LBO niveau. Je probleem neerleggen bij een WLB casemanager resulteerd in een antwoord die men al tig keer heeft gegeven: iedereen moet dit doen, jij bent geen uitzondering en wij zijn er om jou te helpen. Sta je weer met je bek vol tanden en is je probleem nog steeds niet opgelost. Ik heb al weken geen geld en de tijd die ik verplicht volmaak aan productiewerk kan ik beter besteden aan het solliciteren.  Kortom: het hele traject is goed verzonnen, goed opgezet echter heeft men verzuimd de doelgroep te definieren. Of….het traject is gemaakt voor LBO niveau mensen en iemand heeft besloten dat iedereen ( ook doktoren, advocaten, directeuren, managers, tandartsen etc. ) hier aan moet deelnemen en met een Balkenende achtige kreet ” samen gaan we ervoor ” fluitend de LBO niveau lessen gaat volgen en met plezier 16 uur per week productiewerk te gaan doen om zodoende je kansen op de arbeidsmarkt te verhogen ? Voor mensen met HBO werk en denkniveau is dit traject totaal zinloos en werkt het averechts omdat je die 3 dagen per week ook kan solliciteren en WEL zinvol bezig zijn. Het zou ook allemaal een stuk praktischer werken als het traject pas wordt gestart als de uitkering is toegekend want van ” mijn klasje ” van 10 personen was er na 4 weken nog niet 1 die al een definitieve uitslag had, laat staan geld overgemaakt had gekregen. Al die kopzorgen, frustratie, stress, onduidelijkheid enz neemt men wel elke keer weer mee als je het WLB bezoekt voor de les op de verplichte arbeid. Veelal is dat dus ook de gespreksstof van de dag. Een klas of traject met lot/niveau genoten zou ineens een andere aanpak vergen van veel dingen maar dat lijkt niet te kunnen bij het WLB. Stel je voor zeg: als men op het WLB zich wel zou toespitsen op het niveau, dan vinden die mensen misschien nog wel een baan ook, dat is toch niet de doelstelling zijn van het WLB ? Of is het dat juist wel ? Ik weet het niet meer, sinds ik aan dat traject meedoe is het alles zeer verwarrend geworden, wordt ik geleefd door regels, saaie lessen en productiewerk en zit ik dus snachts te solliciteren. Stel dat ik een baan vind voor 6 maanden die niet wordt verlengd dna mag ik fijn nog een keer 3 maanden het WLB traject doorlopen. Snachts solliciteren, zinloos productiewerk overdag uitvoeren en financiele onduidelijkheid 7 dagen per week 24 uur per dag. Geen wonder dat ik het niet meer weet en als een zombie rondloop! Pfffff :-(dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2012

Dag 1 – WLB traject nr 2 –

Ik hou mn jas maar bij want er is geen kluisje vrij. Wel ligt er een presentielijst met mijn naam daarop op een tafel die ik moet tekenen. De werkvloer wordt aangestuurd door 5 man van Ergon.
Vandaag 8 uur lang Corsendonk Bier in papier staan inrollen van 08.30-17.00 uur : Motto van de Gemeente Eindhoven: Ritme en Structuur i.c.m. toegankelijk werk:-)) Yeah Right!

Nog steeds hetzelfde sfeertje dus als bij mijn eerste maal WLB.

Alleen is het veel drukker nu en lijkt de sfeer meer verhard:
1. Nu alles door elkaar jong oud hbo mbo lbo analfabeet vluchteling schoolverlater huisvrouw etc, alles over 1 kam, ook werkelozen van het type GAA(“Grotere Afstand Arbeidsmarkt”). GAA is de afkorting die de Gemeente gebruikt voor het type wat echt niet aan het werk wil of totaal hopeloos is.. Hebben al 1 of meerdere rondes bij WLB overleefd.. Type GAA wordt nog-strenger aangepakt zo vertelt een werkmeester van Ergon mij! Hieruit blijkt wel weer dat ze van iedere dwangarbeider een uitgebreid geestelijk profiel bijhouden! (EN dit zal dus ook op de meest bizarre momenten tegen je gebruikt gaan worden, om zo de druk optimaal af te stemmen op jouw persoon) Je behoort al tot het type GAA als je 1x het traject van 3 maanden doorlopen hebt; dus jahoor bingo: ik hoor daar ook bij.
2. Alle Trabajo mensen op een na, zijn al weg. De Gemeente Eindhoven heeft Trabajo compleet overgenomen en op alle key-posities eigen mensen rondlopen. Weg zijn de Trabajo accountmanagers die maatwerk leverden voorheen, in plaats daarvan moet je het doen met veel te jonge dames met weinig ervaring. Zij lakken hun nageltjes liever en tonen weinig interesse in ons. Weg zijn ook de interessante vacatures op het bord merk ik.. Alleen nog maar dooddoeners, nepvacatures en part-time baantjes.

De gemeente is prominent meer aanwezig (in mijn 1ste 3 maanden was het daar nog een soort overgangsbewind Trabajo & Gem. Ehv.) maar nu is het een compleet Gemeente Eindhoven schrikbewind met ook de meest gewetenloze ambtenaren onsite. RO loopt hier nu ook al rond (die mij eens onterecht uit de uitkering gooide.. waardoor de 1ste keer in WLB dwangarbeid traject gedwongen werd..

Ik zit aan 1 tafel samen met 3 anderen. Wij klikten wel en blijven de hele dag zo samen hetzelfde doen.. Overige dwangarbeiders zijn bezig met stro in die bierbussen te duwen, schroefjes op rondjes draaien of dozen te vouwen. De verdeling is meest buitenlanders 8 op de 10 vandaag. Wel zitten de buitenlanders samen aan tafel -als 1 familie bij elkaar-  Zo dragen zij het leed samen..

Overal bewakers van Securitas om ons heen, met alles op de minuut, hun argusogen zelfs om ons heen tijdens de pauze. Die iedereen naar binnen drijven als waren wij slachtvee. Continu camera’s buiten 2x: 1 op de hoek straat zijde en 1 door het hek hoog aan de gevel. Zo ga je met criminelen om.

Een Nederlandse man die ochtends naar de doctor was geweest kreeg publiekelijk en luidkeels een standje toegeschreeuwt van casemanager HV met : Waar is je bewijs vd doctor? (i.p.v. dat hij zegt: Goh… Ik heb je gemist vanmorgen jongen..

Verder zie ik weinig bekende gezichten. Slechts 1 dwangarbeider uit het vorige traject.
Dus daar is men schijnbaar succesvol in :  ze halen hun dwing-target.

Dag 2 – WLB traject nr 2 –

Deze ochtend krijg ik via de mail mijn eerste strafkorting aangezegd via mijn casemanager AR met een hoop dreigementen en bombarie daaronder opgesomd. Gevolgen voor het niet behoorlijk nakomen van je sollicitatieplicht : ik zou niet snel genoeg gesolliciteerd hebben en mijn gedrag en houding zouden te wensen over laten. Puur subjectief dus. Er word per mail om een reactie gevraagd die ik meteen verstuur.

Ochtends hebben we Training(lees: sollicitatie-controle en intimidatie), HG en N staan voor de klas. Wij zijn met een man of 8. Iedereen stelt zichzelf voor aan de klas. Vervolgens om toerbeurt moet iedereen zijn 5 verplichte solllicitaties(van deze week) uitleggen en krijgt hier dan vragen over van de casemanagers. Er hangt een dwingend sfeertje. Buitenlanders hebben het een stuk moeilijker door hun taalachterstand, het lijkt soms wel een Babylonische spraakverwarring. De sfeer kan ook zo omslaan van heel gezellig naar diep serieus of plots dreigend. De sollicitatie-controle vergt verreweg de meeste tijd. Vervolgens wordt er nog wat verteld over de chronologische opbouw van het cv. En krijgen we huiswerk 5 nieuwe sollicitaties mee als toetje om half een. Ben blij als ik weer buiten sta; snel weg uit die ballentent !

s’Middags dwangarbeid. Weer dat Corsendonk bierrr. Ik laat bijna een paar flessen kapotvallen. Brrr. De buitenlanders zijn gelaten. Sommige anderen lachen ermee. Een jongen die ik ken van vroeger word kokend boos. Hij heeft de Reintregratie Verordening 2012 Gemeente Eindhoven uitgeprint van Google en laat dat mij zien. Als ik vraag of ie zich wil verweren zegt ie dat daar even over na moet denken. Hij heeft HBO en is bang dat het m meer negativiteit brengt dan dat het daadwerkelijk iets oplevert.

Een werkmeester reageert op een van de eerste artikelen van Condor hier http://www.krapuul.nl/blog/90542/dwangarbeid-eindhoven/ Hij zegt dat het niet Ergon is die schuld heeft, maar de gemeente Eindhoven die het beleid uitvoert. Hij zegt ook dat er in eerder tijden van Trabajo ook al dingen in de pers zijn geschreven. Maar daar gebeurde weinig mee toen. Hij bekijkt het eenvoudig als hij zegt dat het werk wat wij verrichten weinig geld oplevert je moet gewoon ad gang blijven is zijn motto. Nou wij denken daar wel anders over maar onderbreken hem niet en laten hem netjes uitpraten.

Dan praten wij met de productieleider Ergon, hij gaat weg per 1 jan 2013, als laatste man van het oude Trabajo. Hij verteld dat andere gemeentes naar Eindhoven komen om te leren hoe ze dwangarbeid kunnen implementeren. Eindhoven WLB dus als voorbeeld voor andere gemeentes. Zelfs vanuit het buitenland komen ze af bijv. uit Tsjechië. Hij beklaagd zich tegenover ons ook dat de sfeer erg verhard is nu, met name door het Stelselmatige Machtsmisbruik van de Gemeente naar de dwangarbeiders toe. Dat er weinig meer over is van het oude maatwerk leverende Trabajo. Alles over 1 kam nu en helemaal geen contract meer of enige vorm van arbeidsvoorwaarden. Geen minimum loon, geen vakantiedagen, geen werkschoenen, niets ! Just work, uitbuiting (goedkope arbeid) en strafmaatregels ! Maar hij heeft makkelijk praten; hij krijgt zijn vette bonus en gaat emigreren naar Suriname!dwangarbeidersverzet

dagboek – WLB Eindhoven 2012

Ik ben buitenlander en ben gestart bij het werkleerbedrijf Eindhoven eind 2011. Ben momenteel met mijn derde termijn bezig van 3 maanden. Door mijn afkomst beheers ik de Nederlandse taal niet goed, maar dit wordt me wel heel zwaar aangerekend in het WLB Eindhoven. Bedreigingen en intimidaties ervaar ik regelmatig en ik wordt als een kleine schooljongen behandeld. Krijg van de càsemanagers vernederingen (en strafkortingen) te verduren aan de lopende band.

Hieronder is mijn verhaal:
Ik heb recentelijk een strafkorting van 40%-1maand gekregen, omdat ik na een sollicitatiegesprek wat ik op een middag had, niet meer terug zou zijn gegaan naar mijn externe werkplaats bij Ergon, terwijl ik hier wel vrij gevraagd voor had en die ook heb gekregen. Tevens is deze strafkorting nog eens verlengd met nog eens 40%-2maanden tijdens een sollicitatie training met de 2 casemanagers.

Het sollicitatiegesprek wat ik had was een voorbereiding op een baan nav vacature die mij is toegespeeld door het WLB Eindhoven. De vacature was bij een Eindhovens uitzendbureau wat samenwerkt met WLB Eindhoven. Er waren 9 plaatsen vrij voor deze vacature, dus dit klonk heel veelbelovend, zo werd mij verteld. De bedoeling was dat als ik 3 dagen zou willen proefdraaien dat er dan zeker een baan voor mij uit zou komen. Dus zo gezegd, zo gedaan, ik ben toen 3 dagen gaan werken voor proef. Ik heb 1x dagdienst en 2x nachtdiensten aaneensluitend gewerkt(ook in het weekend), dus 24 uur in totaal.

Met mij hebben dit nog 8 andere personen via het WLB zo gedaan, in totaal hebben wij dus 9x 24 uur = 216 uur gewerkt tesamen.

Nu kom ik hierna weer op het WLB(had nog niets gehoord over de uitslag) en krijg ik te horen dat ik afgewezen ben. Dat bevreemd mij zeer, want ik heb toch echt mijn best gedaan en ik snapte het werk wat ik moest doen ook heel goed. Als ik vraag naar de afwijsbrief word mij gezegd dat die er niet is. Ik ben dan zeer teleurgesteld dat ik na 3 dagen hard werken nu zo’n domper krijg.

Kort hierna, tijdens de training word mij dit nogmaals zeer kwalijk genomen door de 2 casemanagers voor de klas. Er word gezegd dat ik niet goed heb gefunctioneerd en dat er iets mankeert aan mijn houding en gedrag. Als ik mij daarop verweer word mijn stem gesusd (met het bekende sssst gebaar) en duikt casemanager AR in haar notitieboek en begint ze druk te schrijven.. Ze roept dan tegen mij : Verlenging! Casemanger BC ook aanwezig neemt mij dan meteen apart en zegt mij dan de verlenging van 2 maanden a 40% strafkorting mondeling aan. In totaal dus 1 + 2 = 3 maanden met 40% strafkorting !

De afwijzing van het uitzendbureau kreeg ik niet persoonlijk maar werd naar het WLB gestuurd. Ik heb nog steeds geen brief en reden afwijzing van het uitzendbureau ontvangen alleen mondelinge mededeling van WLB dat ik niet goed genoeg was. Er zijn nog 8 mensen naar dit uitzendbureau gestuurd.

Allemaal hebben zij ook 24 uren gewerkt en zijn zij na de bewuste 3 dagen ook allemaal afgewezen. Zij hebben ook nooit een brief met de reden van afwijzing ontvangen.

Iedereen is doodsbang en er wordt van alles gezocht om ons sancties op te leggen. Bijna alle sancties zijn 40 procent of hoger !

Er heerst een zwaar straf regiem en van ons motiveren is geen enkele sprake. Sterker nog, het belemmert zwaar onze toegang tot de arbeidsmarkt.

Ik heb door het terreurregiem bij WLB Eindhoven zware psychische en financiele problemen nu.dwangarbeidersverzet